شرق در سرمقاله خود به قلم عباس عبدي نوشت: اين روزها درباره چند موضوع انتقادات متعددي به دولت مي‌شود. از آن طرف نيز دولت با شدت هرچه تمام‌تر در برابر اين انتقادات موضع‌گيري كرده و به جاي پاسخ دادن به مستندات و ادله منتقدين، منافع مالي و فساد و توطئه و امثالهم را در پشت اين انتقادها مي‌كاود. به نظر مي‌رسد كه مجموعه انتقادات نيروهاي كارشناسي و طرفداران اصلاحات در دولت كنوني به دلايل زير تاثيري بر دولت ندارد كه هيچ تاثير منفي هم دارد، مبناي ذهني و فكري دولت كنوني از جنس مباني منتقدين نيست و لذا پايه مشتركي براي گفت و گو ميان آنها وجود ندارد... انتقادها از سياست‌هاي خارجي به وسيله اصلاح طلبان و كارشناسان سياسي و اقتصادي از يك حيث هم اثر منفي دارد زيرا دولت فعلي ايجابيات خود را از سلب پيشينيان تعريف كرده وهرچه را كه آنها موافق باشند، با آن مخالف است... پس مخالفت با سياست‌هاي موجود از جانب كارشناسان و اصلاح طلبان قرينه‌اي قوي براي صحت اين سياست‌ها نزد دولت موجود است.
دولت كنوني در اجراي سياست‌هاي خود به گونه‌اي است كه گويي وارد جنگي تمام عيار با ديگران شده است. از اين رو به همين دليل است كه از اصطلاح «آنها شكست خواهند خورد»، عليه مخالفان كاهش نرخ بهره بانكي استفاده مي‌كنند... مساله براي آنها از جنس شكست و پيروزي است و طبعا از پذيرش اين عقب‌نشيني با شدت هرچه تمام‌تر پرهيز مي‌كنند... يكي از آثار منفي انتقادات كارشناسان و اصلاح طلبان سياست‌هاي جاري حكومت، متحد كردن بيشتر جناح حاكم است. به دلايل فكري و منفعتي داراي تعارضات دروني زيادي است و تنها عاملي كه موجب انسجام آنان مي‌شود، ترس از عنصر ثالث است كه انتقادات موجود چنين ترسي را تشديد و اتحاد و انسجام آنان را بيشتر مي‌كند. به اين دلايل اين پيشنهاد كه فتيله انتقادات را پايين بكشيد، ارزش بررسي دارد... اين سياست در سال 84 و پس از روي كار آمدن دولت جديد اجرا شد و به نظر من نتايج مثبتي هم داشت و حتي مي‌توان گفت كه مخالفت‌هاي درون جناح حاكم، در جلوگيري از اتخاذ و اجراي سياست‌هاي مخرب موجود موثرتر بود تا وقتي كه افرادي غير از آنان از دولت انتقاد كنند.